مجنون هنگام راه رفتن کسی را به جز لیلی نمی دید

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون این که متوجه

شود از بین او و مُهرش عبور کرد

مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هِی چرا بین من و خدایم فاصله انداختی؟

مجنون به خود آمد و گفت: من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم

تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه دیدی که من بین تو و خدایت فاصله

انداختم؟

یه عاشق بی قایق تو دریا.... چشمهاشو می بنده تو رویا

 تو ی ساحل  روی شن ها.........قایقی به گل نشسته

یکی با چشمون گریون............گوشه ای تنها نشسته

تو چشهاش حلقه اشکه............توی قلبش غم دنیا

منتظر به راهی یاره.............تا بیاد امروز و فردا

باورش نمیشه...عشقو.............همه دنیاش زیر آبه

تنها مونده ...توی ساحل ...........تنهایی براش عذابه

خاطرات لب دریا ..........دیگه از یادش نمیره

همه دنیاش زیر اب و...........خودش هم به غم اسیره

دست بی رحم زمونه...........عشقشو برده به دریا

حالا از خودش می پرسه..........میادش آیا و آیا

عاشقی که تنها باشه توی دنیا ........نمی مونه

دل عاشقو شکستن.........شده کار این زمونه

شعله ام را تو ندیدی

تو به من خندیدی

خنده ای از سر غفلت

تو مرا نشناختی

تو مرا نشنیدی

تو مرا درک نکردی

آنچه گفتند شنیدی

آنچه گفتم نشنیدی

سوخت از آتش عشقت همه ی بال و پرم

و ندارم پر پرواز

ندارم ره رفتن

تو بیا جانم ده

تا بگیرم آتش

تا بسوزم از سر

سوختن از عشق تو هم حال و هوایی دارد

مهم اینه که امروز.........

                         دوستت دارم

مهم نیست فردا کجایی؟

مهم اینه هر جا باشی ........

                          دوستت دارم

مهم نیست تا ابد با هم باشیم.

مهم اینه تا ابد...........

                         دوستت دارم

مهم نیست قسمت چیه؟

مهم اینه قسمت شد........

                         دوستت داشته باشم

I love you

هر كه با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدني است

حال من از اين و آن پرسيدني است

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفالی مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يك غزل آمد كه حالم را گرفت

 «ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه ما مي پنداشتيم»

امروز فهمیدم خانه پرستوی عاشقی که هر نفس برایت میخواند اینجا نیست. او در بهار گرم وجود تو لانه دارد نه در پاییز سرد من. از تو چه پنهان کار بیهوده ای بود نقاشی ناشیانه من بر بیکرانی که دست نامرِیی ستارگانش شب چشمان تو را در آغوش کشیده بودند و با نم نم باران اشکهای پاک تو وضو میکردند. اگر قلبم قطره قطره آب شد ، اگر سوخت و خاکستر شد ، باکی نیست. بگذار نگویم که مرا غریبه میداند و هم صحبت تپشهای تب آلودش خاطره آخرین دیدار توست. اما هنوز میسوزد، چون میداند روزی عطر نفسهایت  به وجود خاکسترش جان تازه ای می بخشد. میداند روزی در رستاخیز این پاییز بی زوال دوباره زنده خواهد شد و در پاداش این صبر تنها تو را طلب خواهد کرد. چقدر با تو فاصله دارم؟ چند قدم؟ چند روز؟ چند سال؟ شاید به اندازه یک آه و یک دم. شاید به اندازه تکه ابر کوچکی که بر آسمان دلم می بارد و می گرید. نمیدانم ، اما اگر برایت نمی خوانم این را بدان که بی تو خواندن را ، نوشتن را، حتی ماندن را از یاد برده ام. اگر لبانم خاموش است ، دل فریاد سر داده که با من بمان تا بی تو از یاد نبرم زنده بودن را ... مرا پنهان کن در امن ترین گوشه قلبت که نه روشنی روز را ببینم و نه سیاهی شب را. این تنها آرزوی دل است. چه کند راهی به جز فرار به سوی تو ندارد. پناهش بده. باز هم نوشته هایم در سیلاب خود خواهی هایم غرق شد. اما تو قسم خوردی که هیچ وقت رد پای اشکهایم را تا کلبه در هم شکسته دلم دنبال نکنی. میخواهم برای همیشه در سیاهی سرخ ترین شقایق زمین بی نشان بمانم.

هم آغوشی  
 
در سكوتِ جانگدازِ شامگاه                            زورقي آهسته ميپيمود راه
بر لبانش ناله اي دلگير بود                            يادمانِ وحشتِ زنجير بود
سينه بر آرامِ دريا مي كشيد                            خويش را در دامِ دريا مي كشيد 
 
   
نيمه شب زان بستر نر‌م‌ِ كبود                          دستِ موجي سهمگينش مي ربود
زورقِ بيچاره سر در پيش رفت                        با هجومِ خواهشي از خويش رفت
رفت و رفت آن ناله و فريادها                        سايه اي موهوم شد در يادها 
      
 
صبحدم خورشيد چون خنجر كشيد                     پرده هايِ وحشتِ شب را دريد،
بسترِ دريا پر از خون يافتند                             دستِ ليلا جانِ مجنون يافتند
آنطرفتر در ميانِ آبها                                     پيشِ چشمانِ ترِ گردابها
خرد گشته زورقِ آواره اي،                            موجها دزدانه، هر يك پاره اي 
 
 
تا نخستين پاره ها در گِل نشست ،                    ريشخندي بر لبِ ساحل نشست
كاي جوانِ ناسپرده روزگار !                          كشته مي دانستمت اينگونه زار
زورقِ بيچاره تا برپا شدي ،                            پايمالِ شهوتِ دريا شدي ؟ 
 
 
آنكه يارايِ هم آغوشيش نيست                       آنكه يارايِ هم آغوشيش نيست
 
                             سرنوشتي جز فراموشيش نيست

 من در اين جبران بي پايان پذير خواب توام بي مسير از حادثه با توو در دام توام

 با نشاني از نگاهت خشك و بي شك شرقي

ام با نفس هاي تو حتي خيس و گاهي غربي

 ام با ذلال طاقت باران پذيرت عاشقم با نشان بي نشان از كهكشانت سارقم

من به جرم يك نگاه در دام تو پنهانيم اي خدا اعدام من كي ميرسد؟

 من تا ابد زندانيم...؟